IHLAMUR AĞACI

Adam yeni geldiği şehirde etrafa bakarak dolaşır,
Bir iş seyahati için gelmiştir buraya.
Henüz geleli 10 dakika olduğu şehri hem tanımak hemde randevu yerini bulmak için dolaşır.
randevusuna daha vakit  vardır.

Yol kenarında park etmiş bir arabanın yanından geçerken araçta kafasını dışarıya sarkıtmış
sevimli bir çocukla karşılaşır.
Hem çocuğun başını okşamak hemde gideceği yeri sormak  için eğilir.

Küçük bu şehrin parkı nerede biliyor musun? diye sorar
Bende yabancısıyım sanırım  park sağda der.
Adam gülümseyerek madem yabancısın parkın sağ taraf da olduğunu nereden biliyorsun?diye sorar
Çiçek kokuları, ıhlamur kokuları, çocuk sesleri oradan geliyor der.

Adam kokusunu duyduğun bir tek ağaç seslerini duyduğun mahalledeki çocuklar olabilir
diye karşılık verir.
Çocuk bir ıhlamur ağacından bu kadar koku gelmez hem bir ağacın olduğu yerden bu kadar
kuş cıvıltısı bu kadar çocuk sesi olmaz diye yanıtlar.
Adam çocuğun kör olduğunu anlar ve üzülür .çocuğun yanından
ayrılır.
Çocuğun tarif ettiği yöne doğru gider.
Köşeyi döndüğünde koca bir parkın önünde durur.
Adam gözleri görmeyen
 bir çocuğun kendisinden daha iyi gördüğünü hiç bir zaman unutamaz.

göz bozuklukları  görmediğimizi sınırlar ,görüş bozukluğu ise yaptıklarımızı,
yazan Seyhan dural 28*2*2016

ağaç ve insan

İnsan bir ağaca benzer bazen çiçek açar, meyve verir.
Bazen sararır, bazen solar, bazen de rüzgarda döker yapraklarını.

Ağaç dalındayken bilmezmiş yaprağın kıymetini.
Düşünce anlarmış onu ne kadar sevdiğini.
Ağaç ne kadar değerliyse, bir ülkede toprağa can veriyorsa

Mesela Dede Korkut, hikayelerinde nasıl ağaçtan sevgiyle bahsederse..

İnsanda böyledir, ağaç gibidir. Bazen dalları kırılır, bazen yapraklarını döker...
Bazen eşi, sevdiği olur; bazen anası babası olur.
Ağaç gibi dalındayken kıymetini bilmez..

Bazen de çiçek verir.
Biz de  hayatta çiçekleri  değil de, yaşarken hep başkasının dikenlerini görürüz..

Kendi dikenlerimizi asla görmeyiz, sorgulamayız...
Hep nedense başkalarında hata ararız.

Kendi hatalarımızı görsek hayatta bu kadar yorulup incinmeyiz.
Hayatta bazen düşüp bazen kalkarız.
Bazen tökezleriz,
Ama hep çınar ağacı gibi dimdik ayakta kalırız.

 Bazen de sararır solarız, bazen rüzgarda savruluruz...
 Bazen hayat seni öyle bir duruma getirir ki...
 Kendinle savaşırken nefret ettiklerinle selamlaşırsın

İnsan önemlidir hayatta, Nazım Hikmet'in dediği gibi;
Bir ağaç gibi tek ve hür

Bir orman gibi kardeşçesine...yazan seyhan duaral 27*7*2015